Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2022

2022 'Στο σκοτάδι κάθε λουλούδι θα ανοίξει το στόμα του' του Άχμαντ Αμπού Αμίρ ιμπν Σουχάιντ

(Δημοσιεύθηκε στο διαδικτυακό περιοδικό 'Χάρτης' 2/2022)


Βλέποντας ότι η ζωή μου στρέφει το πρόσωπο
Βλέποντας ότι η ζωή μου στρέφει το πρόσωπο
και ότι ο θάνατος μ' αρπάζει αναπόφευκτα,
το μόνο που λαχταρώ είναι να ζήσω κρυμμένος
στην κορυφή ενός βουνού, εκεί όπου φυσάει ο άνεμος·
μόνος, τρώγοντας ό,τι απομένει από τη ζωή
τους σπόρους του αγρού και πίνοντας νερό στις λακκούβες των βράχων.


Μετά το όργιο
Όταν σκασμένη από το μεθύσι της αποκοιμήθηκε
και σφάλισαν τα μάτια όλης της παρέας,
την πλησίασα δειλά,
σαν το φίλο που αναζητά ύπουλη επαφή στα μουλωχτά.
Σύρθηκα προς το μέρος της ανεπαίσθητα σαν το όνειρο·
στράφηκα προς το μέρος της γλυκά σαν την ανάσα.
Φίλησα το λαμπερό λευκό του λαιμού της·
πίεσα το ζωηρό κόκκινο του στόματός της.
Και πέρασα μαζί της απολαυστικά,
μέχρι που το σκοτάδι χαμογέλασε,
δείχνοντας τα λευκά δόντια της αυγής.

Στο σκοτάδι κάθε λουλούδι θα ανοίξει το στόμα του
Στο σκοτάδι κάθε λουλούδι θα ανοίξει το στόμα του,
αναζητώντας τα σύννεφα της γόνιμης βροχής·
και οι στρατιές των μαύρων σύννεφων που είναι φορτωμένα με νερό, παρήλαυναν μεγαλοπρεπώς, οπλισμένες με τα χρυσά σπαθιά της αστραπής.

Ο Ahmad Abū ‘Āmir ibn Šuhayd (Κόρδοβα, 992-1035) είναι ο αυθεντικός διανοούμενος που με το κύρος του δεν κάνει τα γράμματα επάγγελμα αλλά λειτούργημα. Πιθανόν επικεφαλής της ποιητικής και πολιτικής ομάδας όπου ξεχώριζε ο Ibn Hazm (v. Tawq al-hamāma), με τον οποίο πάντοτε τους ένωνε μεγάλη φιλία. Από τις απόψεις του σαν κριτικός ξεχωρίζει ο ισχυρισμός του ότι η καλή λογοτεχνία έγκειται στο ταμπεραμέντο του συγγραφέα και όχι στην ευρυμάθεια και την καλή του γνώση της γραμματικής, δηλαδή γι' αυτόν το καλύτερο εργαλείο του συγγραφέα -ο ποιητής γεννιέται δεν γίνεται- είναι η ευφυΐα. Όσον αφορά την ποιητική του παραγωγή γνωρίζουμε ότι είχε το χάρισμα του αυτοσχεδιασμού. Συνέθεσε πάρα πολλούς στίχους ανταγωνιζόμενος ποιητές από την ανατολή.
Όταν πλησίαζε ο θάνατός του —πέθανε από ημιπληγία— έγραψε ένα ποίημα στον Ibn Hazm όπου του ζητούσε να μη ξεχάσει να του αποδώσει τιμές στην κηδεία του και εξέφραζε την επιθυμία του να περάσει τις τελευταίες του μέρες «στην κορυφή ενός βουνού, εκεί όπου φυσάει ο άνεμος· μόνος, τρώγοντας ό,τι απομένει από τη ζωή τους σπόρους του αγρού και πίνοντας νερό στις λακκούβες των βράχων». Όταν πέθανε ενταφιάστηκε σε ένα πάρκο στην Κόρδοβα, κάτω από τα λουλούδια.

Βλέποντας ότι η ζωή μου στρέφει το πρόσωπο

Βλέποντας ότι η ζωή μου στρέφει το πρόσωπο 
και ότι ο θάνατος μ' αρπάζει αναπόφευκτα,
το μόνο που λαχταρώ είναι να ζήσω κρυμμένος
στην κορυφή ενός βουνού, εκεί όπου φυσάει ο άνεμος·
μόνος, τρώγοντας ό,τι απομένει από τη ζωή
τους σπόρους του αγρού και πίνοντας νερό στις λακκούβες των βράχων.



Μετά το όργιο

Όταν σκασμένη από το μεθύσι της αποκοιμήθηκε
και σφάλισαν τα μάτια όλης της παρέας,
την πλησίασα δειλά,
σαν το φίλο που αναζητά ύπουλη επαφή στα μουλωχτά.
Σύρθηκα προς το μέρος της ανεπαίσθητα σαν το όνειρο·
στράφηκα προς το μέρος της γλυκά σαν την ανάσα.
Φίλησα το λαμπερό λευκό του λαιμού της·
πίεσα το ζωηρό κόκκινο του στόματός της.
Και πέρασα μαζί της απολαυστικά,
μέχρι που το σκοτάδι χαμογέλασε,
δείχνοντας τα λευκά δόντια της αυγής.


Στο σκοτάδι κάθε λουλούδι θα ανοίξει το στόμα του

Στο σκοτάδι κάθε λουλούδι θα ανοίξει το στόμα του,
αναζητώντας τα σύννεφα της γόνιμης βροχής·
και οι στρατιές των μαύρων σύννεφων που είναι φορτωμένα με νερό, παρήλαυναν μεγαλοπρεπώς, οπλισμένες με τα χρυσά σπαθιά της αστραπής.

Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2021

2021 Το στιλέτο του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

   (Δημοσιεύτηκε στην σελίδα μου στο ΦΒ)



Σε ένα συρτάρι υπάρχει ένα στιλέτο. Σφυρηλατήθηκε στο Τολέδο, στα τέλη του περασμένου αιώνα· Ο Λιουίς Μελιάν Λαφίνουρ το έδωσε στον πατέρα μου, ο οποίος το έφερε από την Ουρουγουάη· Ο Εβαρίστο Καρριέγο κάποτε το κράτησε στο χέρι του.

Όσοι το βλέπουν πρέπει να παίξουν για λίγο μαζί του· Αξιοσημείωτο είναι ότι το αναζητούσαν για καιρό· Το χέρι σπεύδει να σφίξει τη λαβή που το περιμένει· Η υπάκουη και δυνατή λεπίδα παίζει με ακρίβεια στο θηκάρι.

Άλλο πράγμα ζητάει το στιλέτο. Είναι κάτι παραπάνω από ένα εργαλείο που φτιάχτηκε από μέταλλο· Οι άνθρωποι το σκέφτηκαν και το διαμόρφωσαν για έναν σκοπό πολύ συγκεκριμένο· πρόκειται, κατά κάποιο τρόπο αιώνιο, για το στιλέτο που χθες βράδυ σκότωσε έναν άνδρα στο Τακουαρεμπό και τα στιλέτα που σκότωσαν τον Καίσαρα. Θέλει να σκοτώσει, θέλει να χυθεί αίμα εκεί που που δεν το περιμένεις.

Σε ένα συρτάρι γραφείου, ανάμεσα σε προσχέδια και επιστολές, το στιλέτο ακατάπαυστα βλέπει στο ύπνο του το απλό όνειρο της τίγρης και το χέρι ζωντανεύει όταν το εξουσιάζει, γιατί το μέταλλο ζωντανεύει, το μέταλλο που προαισθάνεται σε κάθε άγγιγμα τον δολοφόνο για τον οποίο το δημιούργησαν οι άνθρωποι.

Μερικές φορές στενοχωριέμαι. Τόση σκληρότητα, τόση πίστη, τόση ευγενική ή αθώα περηφάνια και τα χρόνια περνούν, άχρηστα.

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2021

2021 ΕΝΕΚΕΝ επτά ποιήματα της Μεξικανής ποιήτριας Βερόνικα Βόλκοφ




Στο νέο τεύχος του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ ανάμεσα σε άλλα δημοσιεύονται και επτά ποιήματα της Μεξικανής ποιήτριας Βερόνικα Βόλκοφ, σε δική μου μετάφραση από τα Ισπανικά.

Το τεύχος διατίθεται σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, καθώς και στο χώρο πολιτισμού του ΕΝΕΚΕΝ, Πρ.Κορομηλά 37, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Ένα μικρό δείγμα:

ARCANO XIX

Ο ΗΛΙΟΣ


Λευκή μονάδα όπου σπάνε

τα χρώματα

στο φως θα έβγαινε ο κόσμος

αλλά στη συμφωνία της υπάρχει διαφάνεια

αόρατο κόσμημα που φυλάκισε το θησαυρό

η σιωπή

που άκουσε όλη τη μουσική και σκέφτεται



καθώς τα πράγματα φωτίζουν τις εικόνες

δεν υπάρχουν φωτιές στις λάμψεις

στο φως

φυλάνε τον κόσμο οι καθρέφτες

ίσως με το φως λογίζεται



φέρνει ο ήλιος το φως

ως πηγή

που ξεκαθαρίζει

μια μνήμη

που φωτίζει

τι πα να πει αγνότητα.



Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2021

2021 Jessica Pérez Quesada "Murderer"

   (Δημοσιεύτηκε στην σελίδα μου στο ΦΒ)


ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ


Ένα ποίημα κατά της λέπρας είναι απαραίτητο

ένα ποίημα για να σκοτώσει - χρειάζεται το ποίημα

μια έκρηξη κυνισμού - δεν θέλεις-

δεν χρειάζεται να σκοτώσεις - ανατρέπεται η πραγματικότητα,

το ψυχαναγκαστικό πράσινο ανθρωπάκι φαίνεται να κλωτσάει το ακίνητο κόκκινο

(δεν ξέρεις αν θα πρέπει να περάσεις ή όχι)

δεν ξέρεις τι να κάνεις όσο κρατούν οι συγκλίσεις - δεν θέλεις -

δεν θα 'πρεπε κάποιος να ρισκάρει - ξέρω ότι μέσα στο ίδιο το σπίτι

δεν υπάρχουν πια όπλα κατά της λέπρας

και οι δύο έχουν γίνει κομμάτια και οι δύο αφανίζονται

ούτε χρειάζεται να βγεις και να διασχίζεις τους δρόμους

εάν τα φανάρια γίνονται άναρχα

και ο χρόνος μοιάζει να κλωτσάει το τσιμέντο

και το σώμα σου να κλωτσάει το τσιμέντο

και η σάρκα σου να περιπλανιέται στην ίδια της την εξέγερση

αυτή δεν ξέρει τι να κάνει με τα δίπολα

-νεκρός καθώς είναι κάποιος εν δυνάμει-

δεν θα 'πρεπε να γράφουν - ξέρω κάποια πράγματα

καλύτερα να σωπαίνεις


Ο παππούς είναι μια γάτα που ποτέ δεν ούρησε κοντά στο δέντρο

Η γιαγιά είναι ένα κρύσταλλο που αδυνατίζει

Είμαστε του θανάτου σαν τα φύλλα του αέρα.


Jessica Pérez Quesada (La Habana/ Cuba, 1989). Έλαβε το Εθνικό Βραβείο Ποίησης 'Βασίλισσα της Θάλασσας' το 2016, με το τετράδιο ποίησης “Cirquísma”. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε ιντερνετικά σάιτ, σε περιοδικά στην Κούβα και το εξωτερικό και στις ποιητικές ανθολογίες 'Un solo mare e la parola (Grupo GRECAM, Ιταλία, 2016), Devenir Isla (Cinosargo Ediciones,Χιλή, 2018), Impertinencia de las dípteras (ΗΠΑ, 2019) και στην ποιητική ανθολογία με νέους ποιητές από την Κούβα και το Μεξικό 'Post Judas (Proyecto Literal, Μεξικό, 2019). 


2021 Χουάν Ρούλφο vs Οκτάβιο Πας

  (Δημοσιεύτηκε στην σελίδα μου στο ΦΒ)



Όσον αφορά το συγκεκριμένο διήγημα του Οκτάβιου Πας (http://raptisthlit.blogspot.com/2016/05/octavio-paz.html), υπάρχει και η ιστορία ενός άλλου είδους ονείρου που ο επίσης Μεξικανός Χουάν Ρούλφο διηγήθηκε κάποτε, μια ιστορία σε έναν κόσμο τόσο ονειρικό, παράξενο και γεμάτο εκπλήξεις σαν κι αυτόν του Οκτάβιου Πας.

“Μια μέρα έφτασα σε ένα χωριό όταν πια είχε νυχτώσει. Στο κέντρο υπήρχε ένα δέντρο. Μόλις βρέθηκα στο μέσο της πλατείας συνειδητοποίησα ότι εκείνο το χωριό, ενώ έδειχνε να είναι χωριό-φάντασμα, στην πραγματικότητα ήταν κατοικημένο. Με περικύκλωσαν, όλο και με πλησίαζαν μέχρι που με έδεσαν σε ένα δέντρο και μετά έφυγαν. Πέρασα όλη τη νύχτα εκεί. Αν και ήμουν κάπως αμήχανος, δεν ήμουν τρομαγμένος, στην πραγματικότητα δεν είχα καν το κουράγιο για κάτι τέτοιο. Ξημέρωσε και σιγά σιγά εμφανίστηκαν αυτοί που με είχαν δέσει. Με έλυσαν και μου είπαν: 'Σε δέσαμε γιατί όταν ήρθες είδαμε ότι σε είχε χάσει η ψυχή σου, ότι η ψυχή σου σε έψαχνε και σε δέσαμε για να σε βρει.'

Χουάν Ρούλφο

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2020

2020 "Τα καταστήματα ήταν στολισμένα..."

  (Δημοσιεύθηκε στο frear.gr στις 30/12/2020)



Δεν μας έφταναν όλα τ' άλλα, έχουμε και το 'Φρέαρ' να ζητάει τα δικά μας μικροδιηγήματα, όπου θα πρέπει απαραιτήτως να περιέχεται η φράση: 'Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά'!

Έσυρα τη Λούσι τραβώντας τη από το λουρί. Περασμένες 9. Κωδικός 6. Σκοτάδι κι ερημιά.

Ρε δεν πα να μην ανοίξουν στον αιώνα τον άπαντα!

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2020

2020 "Hibrido" Adela Fernández

 (Δημοσιεύθηκε στο frear.gr στις 13-6-20)



Híbrido (Υβρίδιο) , Adela Fernández (2011) 


Κείμενα γραμμένα στα τέλη των 60's και στις αρχές των 70's υπό την επήρεια του κινήματος των Μπήτνικ: Λύσσα κόντρα στο κατεστημένο, φυγή με το τροχόσπιτο, ταραχές, εξορίες, ψυχοτρόπα ταξίδια, παραισθήσεις, απογοήτευση, σκεπτικισμός.


Μελαγχολική Μαριονέτα:

Ο Θεός σέρνει στη σκηνή τη Μαριονέτα, τη φορτώνει, τη λύνει, την αγκαλιάζει, την κλαίει. Δεν πετυχαίνει τίποτα, κανένα συναίσθημα δε δονεί την αίθουσα.


Το Τριαντάφυλλο στο βάζο:

Νοσηρές γυναίκες που δαγκώνουν το θάνατο και σκουριασμένα παιδιά που κάθονται σιωπηλά. Τίποτα δε με ανησυχεί, μόνο το τριαντάφυλλο στο βάζο.


Φυγή και στίξη:

Πύρινη σφαίρα το κεφάλι, προσωπικός ήλιος. Εν συντομία: οργισμένη τελεία. Εν συντομία: τελεία. Προκαλεί οργή το να έχεις το τριαντάφυλλο στα χείλη.


Συμβολική πράξη:

Ένιωθα τη μεγαλοπρεπή επιθυμία να επιστρέψω στην κοιλιά της μάνας μου. Γι' αυτό ξαναέβαζα τα πουλιά στο αυγό.


Αργή σπουδή για το μεγάλο σκυλί που αδυνατίζει την αυγή:

Θα πάμε στις όχθες του Σηκουάνα για να πετάξουμε ψίχουλα από ψυχές στους αυτόχειρες. Αν δεν έρθεις, αν πάω μόνος μου, θα πετάξω στον Σηκουάνα ένα προς ένα τα δάχτυλά μου.


Ο Νεκροθάφτης:

Σα να έψαλλαν εκατό Γοτθικοί καθεδρικοί ναοί το οξύ του άσμα, η μουσική της τρέλας τσιμπάει και πονάει”. Αυτά τα παιδιά τσιρίζουν, κλαίνε. Είναι αποκλεισμένα εδώ, μαζί μου. Μπαμπά; Μαμά; Με έφεραν οι δυο τους, με παράτησαν. Τους είδα να φεύγουν από το διάδρομο σαν δυο οχιές που εγκαταλείπουν το αυγό και το δέρμα τους.


Κοντές βελονιές ... μεγάλα κεντήματα:

Ξεκινούσε ξανά η φαύλα καθημερινότητα. Για άλλη μια φορά, με το βάσανο του άρρωστου συκωτιού, αναρρώνει. Η ζωή συνεχιζόταν, παρά τις αυτοκτονικές σκέψεις. Η φαύλα καθημερινότητα βρίσκεται πάλι εδώ.


Χωρίς Ήλιο ... Μέχρι πού θα κοιτάξουν τα ηλιοτρόπια;:

Είμαι τεσσάρων μηνών έγκυος και έχω πανικοβληθεί με τη γέννα. Η Νέα Υόρκη μυρίζει μουστάρδα και ίσως το μωρό μου να έχει αρχίσει να οξειδώνεται.


Ευτυχισμένος εξ επαφής:

Εγώ είμαι ο εαυτός μου... απλός και γυμνός σαν οδυνηρά νεκρός. Ζω τα κομμάτια της ζωής μου όπως γουστάρω. Η διάθεσή μου είναι πτωχευμένη. Η συνείδησή μου, σκύλα μάνα, ουρλιάζει και κυνηγάει την ουρά της, μου γαβγίζει, με δαγκώνει. Όπως κανείς άλλος έχω κλοτσήσει τη μπάλα της ζωής μου. Γκολ! Γκολ στο κενό της κερκίδας. Γκολ!